هنوز هم برخی از بناهایی در محله رکاوند وجود دارد که پیشینه ی آن بیش از 100 سال است. زمانی که به اینگونه بناها می نگری - با همه ی کهنگی - زنده بودن آن را حس می کنی. زلزله های گوناگون را تحمل کردند. تعمیراتی هم بر روی آنها انجام نگرفته اما همچنان ایستاده اند. آنچه در آن می بینی گل است و چوب و میخ. نه پیچ و مهره ای در آن به کار رفته نه جوشی بر روی آهنی. از اینگونه بناها می توان به ساختمانی که در آغاز ساخت مربوط بوده به ورودی منزل حاج درویش محمد عمرانی رکاوندی نام برد. هر چند امروزه گرمی گل و چوب را با سردی آهن و سیمان جا به جا کردیم اما باید بکوشیم که این سردی در وجودمان وارد نشود که با آمدن آن گرمی و مهربانی زندگی و دوستی از بین می رود .

موسوی رکاوندی